ابر شلوار پوش

(بدون عنوان)

مسعود بهروان — Wed, 27 Jan 2010 16:05:53 GMT

درخت کُنارم

کنار توام

رودخانه وحشی سردم

تا مچ، پاهایم را

در تو فرو میکنم

در حالی که از سرما

بر خاک خوب می شاشم

سیگار نامرغوب بر لبم

سردرد در سرم

دکمه بسته ونبسته

به ملکوت فکر میکنم

(بدون عنوان)

مسعود بهروان — Tue, 29 Dec 2009 14:34:34 GMT

با مدادهای رنگی

بر حاشیه کاغذ

اسم زنی را می نویسد

که هی رنگ عوض میکند

(بدون عنوان)

مسعود بهروان — Sun, 13 Dec 2009 19:17:51 GMT

اشیا

دست به دست هم می دهند

تا قاب عکس اخمو را بخندانند

(بدون عنوان)

مسعود بهروان — Wed, 02 Dec 2009 16:38:33 GMT

این شعر را بی هیچ دلواپسی به عارفه تقدیم می کنم. دوست عزیز نقاشم که دلواپسی اش برای اشیا چیزی در خور است، دلتنگی هایی که رنگها را عاصی میکند.

زن

دوشنبه به دوشنه

رختهایش را می شوید

و سه شنبه

غباری محلی

فحش به جان هواشناسی می خرد

مثل همه کارمندان هوا شناسی

که از لابلای ابرها

چیزی دستگیرش نمی شود

و از فحش شنیدن و این چیزها

می هراسد

پناه می بریم به شستن رخت در دوشنبه ها

(بدون عنوان)

مسعود بهروان — Sun, 01 Nov 2009 18:11:29 GMT

در عشق بازنشسته شده ام

مثل دوچرخه لکنته ای

که بعد یک عمر دویدن

به گوشه انباری می رود

همه خیابان ها را گز کرده ام

از شیرهای خیابان آب خورده ام

و در گرمای تابستان و سرمای زمستان

با عشقهایم پیاده روی کرده ام

چتر دونفره داشته ام

گاهی

کتم را در سرمای زمستان

بر شانه های عشقم انداخته ام

و برایش از اینکه سردم نیست

خالی بندی کرده ام

با تمامی آنها به خیابان انقلاب رفته ام

با همه شان در یک کافه قرار گذاشته ام

و گاه به گاه دستها و حرکت انگشتانشان را

با هم مقایسه کرده ام

به کافه ها و رستورانهای گران قیمت رفته ام

و وقتی عشقهایم غذاهای گران قیمت سفارش داده اند

به آنها بدو بیراه گفته ام در دلم

با آنها به مسافرت نرفته ام

با آنها به میهمانی های مجلل نرفته ام

و اکثرشان آدمهای عادی بودند

که آنها را بزرگ کرده بودم در خیالم

دن کیشوتی بودم بی پول

که به جنگ باجه های سینما و رستورانهای گرانقیمت می رفتم

با اتوبوس خودم را به مقصد رسانده ام

گاهی اوقات جا مانده ام

و گاه دیر رسیده ام

بد خلقی کرده ام

عصبانی شده ام

بستنی خریده ام

و آخر شب با اتوبوس به خانه برگشته ام

از دلواپسی های همینجوری، گریه های همینجوری

و دوستت دارم های زیادی که شنیده ام

چیزی عایدم نشده است

نه پیراهن شده اند برایم در تابستان

نه گرمم کرده اند در زمستان

در عشق بازنشسته شده ام

و مثل پیرمرد شیک پوشی که گاه گاه

هیزی می کند

و دلواپس معوقات بازنشستگی اش است

چیز دیگری فعلا سرگرمم نمیکند

(بدون عنوان)

مسعود بهروان — Wed, 21 Oct 2009 20:32:38 GMT

اینکه من دوست دارم کتهای تنگ با آرنج چرمی تن کنم وبا لهجه ای تندرست در کافه های خیابانی لندن قهوه تلخ بنوشم چیز عجیبی نیست. من به لباسهای کلاسیک علاقه خاصی دارم و از کلاه شاپو و پالتوی بلند خوشم می آید چیز خنده داری نیست.. این که دوست دارم کنار رودخانه تایمز آگاتا کریستی بخوانم و از برزخی که درون روح جانیان شعله میکشد سر در بیاورم. شکلات تلخ بخورم و همراه با قهرمانهای فیلمهای دهه شصت میلادی عشقی جانکاه اسیرم کند. این که در به در روز و کوچه گرد شب شوم.. پیانو بزنم و مثل اسب مست شوم و همچنان که ویلون میزنم قطره اشکم روی آرشه بچکد چیزهای خنده داری هستند. من دوست دارم مثل یه آدم عتیقه که دلخوش کنکهای کلاسیک دارد در کافه ای عصرگاهی عاشق شود و در یک عصر دلگیر آبانماهی با عشقش خداحافظی کند. دوست دارم که از یک مسافرت سرنوشت ساز که زندگی ام را زیرو رو میکند جا بمانم و یک عمر حسرت آنرا بخورم.

دوست دارم نقش گارسون زیبای ابلهی را در یک فیلم بازی کنم که دخترهای هوسباز اشرافی عاشقش میشوند و او با حماقت خاص خود همه موقعیتهای عاطفی اش را تلف می کند.

دوست دارم یک نوشابه خانواده را یک نفس با خانواده بنوشیم. یکروز عصر که به به خانه بر میگردم مثل بچگی هایم که هله هوله میخوردم از این همه سال نجابت دست بردارم و در خیابان آبنبات چوبی لیس بزنم.

دوست دارم مادرم جوان شود، من کودک

دوست دارم پدرم دوباره دوچرخه بخرد و مرا جلوی دوچرخه بنشاند و هی در طول مسیر صورتش را به صورتم بچسباند و بخندانم.. پدرم هم همسن الان من شود تا بفهمد چقدر دوست دارمش

دوست دارم مثل اولین داستانی که روز 17/3/69 آن را تمام کردم آنقدر از کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تشکر کنم که همه شعرهایی که تمام کودکیم بودند با صدای بلند بخوانم...دوست دارم محمود کیانوش هزار ساله شود و جشن هزارسالگی اش را در دوبلین بگیرم.

دوست دارم مثل همه کارگرهای کوره پزخانه که هیچ چیز در این دنیا ندارند و خنده شکرانه شان تعادل دنیا را حفظ کرده است باشم و مثل مادرم که امشب دلش عجیب گرفته است از همه چیزهایی که دور و برم میگذرد احساس رضایت کنم.

(بدون عنوان)

مسعود بهروان — Sun, 11 Oct 2009 17:31:42 GMT

مثل دهان

که دندانهای ریخته اش

جسارت خندیدن را می گیرد

از این همه رنگ می هراسد

معلم نقاشی

(بدون عنوان)

مسعود بهروان — Thu, 03 Sep 2009 16:00:01 GMT

همیشه آدم خاطراتی دارد که درونش است، این خاطرات نه خاطرات جوانی اند و نه خاطرات کودکی اینها خاطراتی هستند که دست به دست نمی شوند و مثل یک یورش به جان آدم حمله میکنند، روزهایی ابتدایی پاییز هرچد نیامده اند، اما بویشان می آید، وقتی ترافیک خیابان ولیعصر سلانه سلانه جلو می رود و شیشه ماشین سایه روشن درختهای صبور است و رادیو از صنایع دستی حرف میزند...

دخترانی که عاشقشان بودم

در شهریور رهایم کردند

به این بهانه

که مدرسه آغاز می شود در مهرماه

و باید خوب درس بخوانیم

واینکه عشق

مثل گیوه تنگی برایمان دست و پا گیر است

مدرسه ها در پاییز شروع شدند

و بوی آبگرم کن نفتی و مخلوطی از بوی کاج

در مهرماه آمد

همه ماهها مثل ماه مهر هستند

دختران در آن ماهها درس می خوانند

و پسرها مثل آبگرمکن نفتی

گر میگیرند

(بدون عنوان)

مسعود بهروان — Thu, 20 Aug 2009 17:00:52 GMT

_{به میر حسین}

حکیم

جرعه جرعه

شرنگ می نوشد

می نشینیم

حکایتهای تلخ می خوانیم

(بدون عنوان)

مسعود بهروان — Sun, 26 Jul 2009 21:04:29 GMT

اسبهایی

که بهارمست می شوند

آلتهای تناسلیشان

روی علف ها خنک میشود

و قلوه سنگ در پهلویشان فرو می رود

آسمان برایشان

خیلی خیلی باید آبی باشد