این شعر را بی هیچ دلواپسی به عارفه تقدیم می کنم. دوست عزیز نقاشم که دلواپسی اش برای اشیا چیزی در خور است، دلتنگی هایی که رنگها را عاصی میکند.
زن
دوشنبه به دوشنه
رختهایش را می شوید
و سه شنبه
غباری محلی
فحش به جان هواشناسی می خرد
*
مثل همه کارمندان هوا شناسی
که از لابلای ابرها
چیزی دستگیرش نمی شود
و از فحش شنیدن و این چیزها
می هراسد
پناه می بریم به شستن رخت در دوشنبه ها
